Prostatitis bij mannen

Prostatitis is een ontstekingsproces dat het weefsel van de prostaatklier aantast. Dit is een van de meest voorkomende ziekten in de praktijk van een uroloog. De ziekte wordt voornamelijk gediagnosticeerd bij mannen van 25-30 jaar, maar op oudere leeftijd neemt het risico op het ontwikkelen van pathologie aanzienlijk toe.

Het formulier maakt onderscheid tussen acute en chronische prostatitis. In het laatste geval wordt de ontsteking gekenmerkt door een langdurig beloop met periodieke terugvallen. Deze aandoening komt veel vaker voor dan acuut.

Oorzaken van prostatitis

Veel ziekten van de prostaatklier, bijvoorbeeld goedaardige hyperplasie of oncopathologieën, zijn problemen van de oudere leeftijdsgroep. Prostatitis valt echter niet in deze categorie. De symptomen verschijnen meestal bij mannen tussen de 30 en 50 jaar oud. Meestal is de oorzaak een infectieuze laesie als gevolg van de penetratie van pathogene flora uit het urogenitale kanaal of de klieren van het urogenitale systeem. Dit wordt verklaard door de nabijheid van de urethra en de anus.

Onder de meest voorkomende veroorzakers van bacteriële (infectieuze) prostatitis moeten gramnegatieve organismen worden opgemerkt: pseudomonas, Escherichia coli, Serration, Enterobacter en Proteus. Vaak ontwikkelt het ontstekingsproces zich tegen de achtergrond van infectie met soa's: chlamydia, gonokokken, trichomonas, herpesvirus, enz. In de regel worden dergelijke vormen van de ziekte gediagnosticeerd bij mannen jonger dan 35 jaar. Gevallen van behandeling van pathologie tegen de achtergrond van infectie door Mycobacterium tuberculosis zijn uiterst zeldzaam.

Er zijn ook niet-bacteriële vormen van prostatitis. Een van hun belangrijkste redenen:

• verhoogde druk in de prostaatklier;
• auto-immuunziekten (vernietiging van prostaatcellen door antilichamen);
• spierpijnsyndroom in het bekkengebied;
• psycho-emotionele stoornissen;
• tekort aan motorische activiteit;
• overmatige fysieke belasting.

Primaire tekenen van prostatitis

De ziekte gaat gepaard met een complex van aandoeningen die de werking van het gehele urinestelsel beïnvloeden. Een van de belangrijkste symptomen:

• ongecontroleerd plassen;
• ongemak, pijn bij het legen van de blaas;
• potentiestoornis bij mannen in de vruchtbare leeftijd;
• pijn in het perineum bij langdurig zitten;
• frequente en sterke drang om te plassen;
• moeite met het legen van de blaas;
• verminderd libido en erectieproblemen;
• reproductieve disfunctie (onvruchtbaarheid);
• gevoel van onvolledige lediging van de blaas na toiletbezoek;
• onvermogen om een hoogwaardige en langdurige erectie te bereiken, zelfs bij sterke opwinding.

Tekenen van acute prostatitis

Symptomen van de ziekte in acute vorm en het algemene klinische beeld verschillen afhankelijk van het stadium van het pathologische proces:

• Catarrale. De patiënt klaagt over frequente aandrang, pijn bij het urineren, pijn in het perineum en het heiligbeen.
• Folliculair. Het pijnsyndroom wordt intens, kan uitstralen naar de anus en verergeren tijdens de ontlasting. Urine komt in een dunne stroom vrij. In sommige gevallen is er sprake van vertraging. Er is sprake van een stijging van de lichaamstemperatuur tot 38 graden gedurende een lange periode (lichte koorts) of matige hyperthermie.
• Parenchymateus. De man begint een algemene dronkenschap van het lichaam te ervaren met koude rillingen en een temperatuur tot 38-40°C. Pijn in het perineum wordt scherp en kloppend. De ontlasting is moeilijk en normaal legen van de blaas is onmogelijk, wat resulteert in acute urineretentie (dysurie).

Symptomen van chronische prostatitis

De chronische vorm van prostaatontsteking kan een gevolg zijn van de afwezigheid of vroegtijdige behandeling van de acute fase. Bij veel mannen ontwikkelt het zich echter onmiddellijk en wordt het gekenmerkt door ‘vage’ symptomen. Een van de belangrijkste symptomen zijn:

• lichte koorts (af en toe);
• milde pijn in het perineum;
• ongemak bij het urineren;
• schaarse afscheiding uit het urogenitale kanaal tijdens de ontlasting.

Over het algemeen verandert het ziektebeeld in de loop van de tijd, verschilt het in intensiteit bij verschillende patiënten en kan het verborgen raken bij pogingen tot zelfmedicatie. Symptomen van een chronische aandoening kunnen een branderig gevoel in de urethra, druk in het perineum, dysurie, verminderde seksuele functie en verhoogde algemene vermoeidheid omvatten. Tegen de achtergrond van potentieproblemen ontstaan mentale depressie, prikkelbaarheid en angst. Angst voor impotentie leidt tot de ontwikkeling van complexen, maar de meeste mannen hebben de neiging om een bezoek aan een uroloog uit te stellen vanwege een gevoel van schaamte.

Primaire chronische prostatitis ontwikkelt zich over een lange periode. Bloedstagnatie in de haarvaten (prostatose) veroorzaakt de eerste fase van niet-bacteriële ontsteking, wat leidt tot het begin van de ziekte.

Bij een infectieuze etiologie is de oorzaak van de ziekte een chronisch ontstekingsproces als gevolg van infectie met trichomonas, ureaplasma, chlamydia of gonococcus. Primaire infectie maskeert de tekenen van prostatitis en de behandeling ervan elimineert de ontsteking van de prostaat niet. Vaak blijft de toevoeging van een bijkomend probleem onopgemerkt door een man.

Laten we de drie belangrijkste symptomen van chronische prostatitis in detail bekijken:

• Urinewegaandoening (dysurie). Ontsteking vergroot het volume van de prostaatklier, wat leidt tot compressie van de urineleider. Naarmate het lumen kleiner wordt, ontstaat er een frequente drang om te plassen en een gevoel van een onvolledig lege blaas. Dysurische aandoeningen komen bij veel mannen voor in de vroege stadia van prostatitis. Het compensatiemechanisme tijdens deze periode komt tot uiting in hypertrofie van de spieren van de blaas en urineleiders, waardoor de symptomen van dysurie verminderen, maar met de ontwikkeling van ontstekingen nemen ze weer toe.
• Pijn syndroom. Er zijn geen pijnreceptoren in het prostaatweefsel. Pijn treedt op wanneer het ontstekingsproces zich verspreidt naar andere bekkenorganen en hun zenuwbanen. De sensaties variëren van mild en pijnlijk tot zeer intens, wat de nachtrust verstoort. Verhoogd ongemak treedt op bij ejaculatie, seksuele onthouding of overmatige seksuele activiteit. De pijn straalt uit naar het perineum, het heiligbeen, het scrotum en soms naar het lumbale gebied.
• Schending van de potentie. Gebrek aan behandeling in de vroege stadia van prostatitis kan leiden tot dyspotie, wanneer een man frequente nachtelijke erecties ervaart, verslechtering van de kwaliteit van het orgasme en versnelde ejaculatie. Bij verschillende patiënten manifesteren deze symptomen zich met verschillende intensiteit. Voortijdige ejaculatie treedt op als gevolg van een verlaging van de prikkelbaarheidsdrempel van het orgastische centrum. In dit geval ervaart de patiënt pijn, wat leidt tot de ontwikkeling van het pijnanticipatiesyndroom en een geleidelijke afzien van seksuele activiteit. Bij gebrek aan een alomvattende behandeling die de mentale factor van de stoornis aanpakt, worden seksuele stoornissen steeds erger. Het negeren van de noodzaak om medische hulp te zoeken voor prostatitis eindigt vaak in impotentie.

De mate van seksuele disfunctie varieert afhankelijk van individuele factoren. Sommige mannen zijn zo bang voor erectiestoornissen dat hun problemen eerder voortkomen uit suggestie dan uit objectieve fysiologische factoren. In het bijzonder wordt psychogene dyspotentie juist waargenomen bij verhoogde angst en obsessieve complexen. Alleen al de gedachte aan mogelijke gezondheidsproblemen bij mannen is voor zulke patiënten moeilijk te verdragen. Dit heeft grote invloed op hun karakter en communicatie met anderen. Prikkelbaarheid, hypochondrie, chagrijnigheid en depressie verschijnen.

Complicaties van prostatitis

Gebrek aan adequate behandeling van prostaatontsteking leidt tot bijkomende ziekten. Feit is dat de prostaat nauw verbonden is met andere organen van het mannelijke urogenitale systeem. Het bevindt zich rond de hals van de blaas en het urinekanaal. Daarom wordt, wanneer de prostaat groter wordt, de urethra samengedrukt en wordt de normale uitstroom van urine verstoord. Rekening houdend met de eigenaardigheden van de fysiologie, als acute of chronische prostatitis niet tijdig wordt behandeld, ontstaan er een aantal ernstige pathologieën en complicaties.

Gerelateerde problemen:

• vorming van cysten, prostaatstenen;
• afname van de hoeveelheid geproduceerde mannelijke hormonen;
• verminderd seksueel verlangen (libido);
• erectiestoornissen (erectiestoornissen);
• onvruchtbaarheid (bij 40% van de patiënten met chronische prostatitis);
• prostaatadenoom (goedaardige tumor);
• prostaatkanker.

Sommige gevolgen van prostaatontsteking die geen tijdige en alomvattende behandeling krijgen, vormen niet alleen een bedreiging voor de gezondheid, maar ook voor het leven van de patiënt (in het bijzonder kunnen oncologische pathologieën ontstaan). Daarom moet u bij de eerste symptomen van prostatitis een uroloog raadplegen. U moet ook denken aan regelmatige preventieve onderzoeken na 40 jaar, wanneer het risico op pathologische processen in de prostaat enorm toeneemt.

Diagnose van prostatitis

Veel urologische problemen hebben vergelijkbare symptomen. Daarom behandelt de specialist elk klinisch geval afzonderlijk en gebruikt hij alle beschikbare diagnostische hulpmiddelen. Een consult bij een uroloog begint altijd met een onderzoek naar symptomen, medische geschiedenis en algemeen onderzoek. Vervolgens schrijft de arts een reeks tests voor, op basis van de resultaten waarvan een diagnose wordt gesteld en een adequate behandeling wordt geselecteerd. In de regel omvat het examenpakket:

• rectaal digitaal onderzoek van de prostaat om de grootte, structuur van de prostaatklier en het compressieniveau van de urethra te bepalen;
• Echografie van het urinestelsel (prostaat, blaas, nieren);
• laboratoriumtests van urine, prostaatsecretie, ejaculaat;
• testen op urogenitale infecties;
• urodynamisch onderzoek.

Om een nauwkeurige diagnose van prostatitis bij mannen en aanverwante aandoeningen te garanderen, moet u 2-3 uur niet plassen voordat u een uroloog bezoekt. Anders zijn de testresultaten mogelijk niet helemaal correct, omdat wanneer de blaas wordt geleegd, de pathogene microflora wordt weggespoeld. In overeenstemming met de kenmerken van het ziektebeeld wordt de methode voor het uitvoeren van echografie gekozen: transrectaal of abdominaal (via de buikwand). Nadat de oorzaak en het stadium van de ziekte zijn vastgesteld, wordt een therapeutische strategie ontwikkeld.

Behandelmethoden voor prostatitis

De belangrijkste therapie is antibiotica. Het gebruik van moderne farmacologische ontwikkelingen levert hoge resultaten op, hoewel het onmogelijk is om het risico op terugval volledig uit te sluiten. De arts schrijft een antibacterieel medicijn voor na een kweek van urine en/of prostaatsecretie voor het type ziekteverwekker. Als acute prostatitis wordt gediagnosticeerd, duurt orale antibioticatherapie ongeveer 4-6 weken. Bij chronische of recidiverende vormen van de ziekte zal de behandeling langer duren (afhankelijk van het ziektebeeld). In ernstige gevallen (meestal acute bacteriële prostatitis) zijn ziekenhuisopname en een intraveneuze antibioticakuur vereist.

Als er problemen zijn met urineren, schrijft de uroloog medicijnen voor die de hypertoniciteit van de spieren van de blaas en de prostaat verlichten, waardoor de uitstroom van urine normaliseert en stagnatie wordt voorkomen. Sommige patiënten worden behandeld met medicijnen die de geslachtshormoonspiegels verlagen. Als gevolg hiervan is er een afname van de grootte van de prostaat en dienovereenkomstig een gevoel van ongemak tijdens het plassen, ontlasting en ejaculatie. Bij ernstige zwelling van de prostaatklier helpen spierverslappers de overbelasting van de blaassfincter en aangrenzende spieren te verlichten. Ontstekingsremmende niet-steroïde medicijnen bestrijden pijn effectief. Ook reageert chronische prostatitis goed op aanvullende fysiotherapie. Effectieve methoden voor een dergelijke behandeling zijn:

• instillatie van medicijnen in de urethra;
• prostaatmassage;
• schokgolftherapie (SWT);
• magnetische lasertherapie (MLT);
• elektroforese;
• ozon therapie;
• intraveneuze laserbloedbestraling (ILBI);
• ultraviolette bloedbestraling (UFOI).

Prostaatmassage is een veelgebruikte urologische techniek. De arts gebruikt de methode van digitale stimulatie van de prostaatklier via het rectum om de uitstroom van secreties te verbeteren en de doorgankelijkheid van de orgaankanalen te herstellen. Een bijkomend effect is een verbeterde bloedcirculatie en versnelde penetratie van antibiotica in ontstoken weefsels. Naast vingermassage van de prostaat zijn ook hardwarematige methoden mogelijk. Shockwavetherapie laat goede resultaten zien bij de behandeling van prostatitis. De basis van deze medische technologie is kortdurende blootstelling aan laagfrequente geluidsgolven op het ontstoken gebied. De procedure helpt:

• activeer de lokale bloedcirculatie en groei van nieuwe bloedvaten;
• het stimuleren van de eigen regeneratieve vermogens van het lichaam;
• vernietig vezelachtige haarden en verkalkingen die pijn en ontstekingsprocessen veroorzaken.

Na een shockgolftherapiekuur worden de symptomen van prostatitis verlicht en wordt een goed preventief effect waargenomen. Alleen met een geïntegreerde aanpak van het probleem kunnen uitgesproken resultaten worden bereikt. Daarnaast is de verantwoorde houding van de patiënt ten opzichte van medische voorschriften van belang.

De urologen van de kliniek zorgen op hun beurt voor de voorbereiding van een individueel behandelregime, rekening houdend met de oorzaak, de vorm, het stadium van de ziekte, het algemene welzijn en de aanwezigheid van bijkomende pathologieën.

Preventie van prostatitis

Om het risico op terugval te minimaliseren, is het noodzakelijk om de negatieve effecten op het lichaam te verminderen. Tot de provocerende factoren behoren:

• Roken. De anatomische kenmerken van de locatie van de prostaat leiden tot een constant zuurstofgebrek, en het inademen van tabaksrook veroorzaakt vasospasmen, wat de lokale microcirculatieprocessen verder vertraagt. Alle ervaren rokers hebben het probleem van hoge bloeddruk.
• Tekort aan motorische activiteit. “Sedentair” werk en een sedentaire levensstijl leiden tot congestie in de bekkenorganen.
• Alcoholmisbruik. Het overschrijden van de dagelijkse alcohollimiet beïnvloedt de algehele gezondheid en maakt het lichaam kwetsbaarder voor verschillende infectieziekten.
• Stressvolle omstandigheden. Het is noodzakelijk om situaties die leiden tot angst, irritatie en depressieve stoornissen zoveel mogelijk te vermijden. Indien nodig dient u contact op te nemen met een gespecialiseerde specialist.
• Hypothermie. Blootstelling aan lage temperaturen vermindert de immuniteit, waardoor het lichaam “open” staat voor verkoudheid en ontstekingen.
• Vermoeidheid, overmatige fysieke activiteit. Je moet het werk- en rustschema niet vergeten, en ook geen zware gewichten heffen.

Preventieve maatregelen zullen de ontwikkeling van acute prostatitis en recidieven van chronische prostatitis helpen voorkomen. Voor vragen over de diagnostiek en behandeling van prostaatontstekingen kunt u altijd contact opnemen met de afdeling urologie van onze kliniek.